Column: KPI's in de Vietnamoorlog

Het nadeel van oud worden is dat je oud wordt. Het voordeel is dat je meer hebt meegemaakt en dus over meer kunt meespreken.

Willy VandenbrandeAlleen, je vergeet ook veel en daar werd de televisie voor uitgevonden of beter de historische documentaires op tv. Zoals de fantastisch tiendelige serie “The Vietnam War” die vorig jaar op Canvas werd uitgezonden.

Van de Franse nederlaag bij Dien Bien Phu in 1954 tot de chaotische terugtrekking van de laatste Amerikanen uit de ambassade van Saigon in 1975.

Twijfel

Alle afleveringen zijn de moeite meer dan waard maar ik wil het hier hebben over aflevering vier. De titel ervan is “Twijfel” en de reden om ze te bewaren is de link met kwaliteitsmanagement. Het gaat namelijk over missie en strategie en over meten en KPI’s. Dingen die elke zichzelf respecterende organisatie ook allemaal heeft en doet.

Maar vooral: het toont wat daar allemaal mee fout kan gaan en hoe metingen de realiteit kunnen vervormen en zelfs leiden tot verwerpelijk en immoreel gedrag. Zo ver zult u het in uw bedrijf natuurlijk nooit laten komen, maar een gewaarschuwd man is er twee waard.

Metingen

De meest sprekende zin in de hele aflevering komt van James Willbanks, een militair adviseur die aangaf dat één van de problemen van een oorlog de metingen zijn. En hij voegde er het volgende aan toe: “Als je niet kan meten wat belangrijk is, dan heb je de neiging dat wat je kan meten belangrijk te vinden”. Briljant in haar eenvoud en een waarschuwing voor elke organisatie: bepaal eerst wat belangrijk is en laat de metingen volgen.

De missie was uiteraard de oorlog winnen en daar hoorden aan aantal strategieën bij. Een hele belangrijke – in elke oorlog – is het winnen van “The Hearts and Minds” van de bevolking waar je beweert voor aan het vechten te zijn.

In dit geval de Vietnamezen en in het bijzonder de Zuid-Vietnamezen. Dat bleek behoorlijk moeilijk en wellicht de belangrijkste reden waarom de oorlog niet gewonnen werd en de missie dus niet vervuld. Het is ook erg moeilijk te meten.

Body count

Een andere strategie is het tonen van je vuurkracht en één van de middelen daartoe waren de “Search and Destroy”-missies. In 1966 alleen al werden er 17 uitgevoerd. De logica was de volgende: als we meer Vietcong (VC – Zuid-Vietnamese guerrillastrijders) en Noord-Vietnamese soldaten doden dan er nieuwe kunnen aangevoerd worden, dan krijgen we na verloop van tijd een overtal en kunnen we de vijand terugdringen.

Dat klinkt een beetje cru, maar à la guerre comme à la guerre natuurlijk. En het heeft een groot voordeel: je kunt het resultaat heel gemakkelijk meten, het volstaat te tellen. De belangrijkste KPI werd dan ook de body count, het aantal lijken van gesneuvelde vijanden. Van dit absolute cijfer kan dan nog een relatieve variant afgeleid worden: de verhouding van de body count van zij/wij.

Daar werd vanuit de generale staf enorm op gedrukt en dus kreeg je wat je altijd krijgt als aan een cijfer extreem belang wordt gehecht: manipulatie. Officieren en onderofficieren begrepen zeer snel hoe belangrijk het was om “goede” cijfers te rapporteren. Met het cijfer van Amerikaanse slachtoffers viel weinig te manipuleren; anders lag dat met Vietnamese lijken.

Burgerslachtoffers

De Vietnamoorlog was een oorlog met heel veel burgerdoden. Vooral de Vietcong waren geïnfiltreerd in het gebied en leefden tussen de burgerbevolking. Als gevolg daarvan werden bij militaire operaties zowel strijders als burgers gedood. Om een onderscheid te maken tussen de twee groepen zou een nauwkeurige telling nodig zijn.

Maar één telling van alle lichamen ging een stuk sneller en vooral: het leverde een beter KPI-resultaat op. Bovendien werd een stuk terughoudendheid ten opzichte van burgerdoden weggenomen en werd minder gelet op nevenschade, zoals drie miljoen dakloze burgers op de vlucht voor het geweld.

Uiteindelijk had het belang dat gehecht werd aan die KPI twee gevolgen:

  1. het leverde een vals positief beeld op van de situatie en
  2. het vergrootte alleen maar de haat van de Vietnamezen tegenover de Amerikanen.

Een dubbel negatief gevolg waarmee de basis werd gelegd voor de uiteindelijke nederlaag.

Nog een gevolg van ouder worden: je praat steeds meer over vroeger, omdat er gewoon meer vroeger is. Maar af en toe leert de geschiedenis ons ook iets. Dus als je de kans krijgt om deze reeks te zien: doen! Je zal er trouwens ook uit leren dat fake news en liegende leiders geen recent fenomeen zijn. Een reden te meer om te kijken.

Delen via

Verwante artikelen

Wat betekent het om iemand anders te controleren?

Bill Troy is ceo van ASQ en spreker tijdens het Kwinta congres in november. Vanuit zijn 30 jaar lange loopbaan bij het Amerikaanse leger verkent hij het idee rond Control.

84% minder defecten bij Amerikaanse Hercules

Een Amerikaans onderhoudsteam van de Hercules C-130 transportvliegtuigen brengt verschillende kwaliteitsconcepten- en methoden samen om herstellingen en preventief onderhoud aan het toestel spectaculair te verbeteren.